Ο Χρυσός

Όποιος δε θυμάται το παρελθόν του,
είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει

1999-2003
Η “μαύρη τρύπα” της σύγχρονης ιστορίας μας

Θα δούμε εδώ την υπόθεση πολύ περιληπτικά γιατί ξαφνικά οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα φωτός. Ελπίζουμε σύντομα να ρίξουμε σ’ αυτή τη “μαύρη τρύπα” το φως που χρειάζεται για να φωτιστούν όλες οι “γωνιές” και όλες οι στιγμές της.
Τώρα όμως, το Νομοσχέδιο Χατζηδάκη για το περιβάλλον, που σύντομα θα είναι νόμος, μας μετατρέπει από πολίτες σε απλούς θεατές της μοίρας μας, με τη… βούλα! Καμία παρέμβαση, καμία διαπραγμάτευση καμία γνωμάτευση Δημοτικού Συμβουλίου δε χρειάζεται για να ανοίξει χρυσωρυχείο, να εγκατασταθούν 89 ανεμογενήτριες, να ανοίξει και ότι έχει απομείνει από τα σπλάχνα του νησιού με ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση της γεωθερμίας. Έχουμε τεράστιες ευθύνες, έμμεσα και άμεσα, ατομικά και συλλογικά, θεσμικά και μη θεσμικά για την εγκατάλειψη, ακόμα και την υπονόμευση της νίκης μας εκείνης. Θα μπορούσαμε να είχαμε ξεμπερδέψει οριστικά και αμετάκλητα. Και αυτά όμως θα ειπωθούν στην ώρα τους.
Τώρα, μάλλον θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τον προ εικοσαετίας εφιάλτη στο πολλαπλάσιο. Τί θα κάνουμε; Πρέπει να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Εδώ και τώρα!!! όμως ας θυμηθούμε και ας πούμε με δυο λόγια στους νέους και τους… ξεχασιάρηδες τί έγινε τότε…



Α. Ο Χρυσός
Με αφετηρία το φθινόπωρο του 1999 και για ένα περίπου χρόνο, ζήσαμε κυριολεκτικά έναν εφιάλτη και παλέψαμε με το θηρίο πού άκουγε στο όνομα Βαρυτίνη. Και το νικήσαμε.
Δεν είναι της στιγμής να πούμε πώς οι ιδρυτές της, οι αδελφοί Ηλιόπουλοι, εκδιωγμένοι κάποτε από τις ΗΠΑ, στράφηκαν στην εξόρυξη, ήρθαν στη Μήλο και κατάφεραν (αυτοί και οι επίγονοί τους) να γίνουν αφεντικά μας.
Τώρα, σημασία έχει να θυμίσουμε (εμείς οι μεγαλύτεροι) ότι υπήρξαν καιροί που και το όνομα “Βαρυτίνη” δεν μπορούσες καν να το πιάσεις στο στόμα σου, αν δεν ήτανε για να λιβανίσεις. Αν τα πράγματα έχουν αλλάξει θα φανεί, πιστεύω, πολύ σύντομα.
Πώς λοιπόν να αντισταθείς στη θέλησή τους, όταν αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να βάλουν χέρι και στον επιθερμικό χρυσό της Μήλου! Πήραν άδειες “έρευνας και εκμετάλλευσης“, έκαναν κουμπαριές με Καναδούς, Αυστραλούς, Αμερικάνους, φτιάξανε θυγατρική, τη ΜΙΔΑΣ ΑΕ και ξεκίνησαν, το 1994, τις έρευνες στον Πρ. Ηλία και το Χοντρό Βουνό. Το 1997, έπρεπε να ανανεώσουν τις σχετικές με το περιβάλλον άδειες για να συνεχίσουν. Αλλά… αμέλησαν. Παίρνοντας διάφορα προφορικά “ΟΚ”, που ούτε αυτά είναι ώρα να σκαλίσουμε, ο κόμπος έφτασε στο χτένι και το 1999 αναγκάστηκαν να φέρουν στο Δημοτικό Συμβούλιο για γνωμάτευση, αίτημα για πολλαπλασιασμό των γεωτρήσεων και των εκτάσεων όπου ερευνούσαν.
Μόνο τότε το πήραμε όλοι χαμπάρι… Σε μια θυελλώδη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ο Σύνδεσμος Ξενοδόχων Μήλου κατέθεσε επιστολή με την οποία ζητούσε αναβολή της γνωμάτευσης επειδή είχε πληροφορίες ότι η εξόρυξη χρυσού είναι μια πολύ επικίνδυνη για τους ανθρώπους και το περιβάλλον επιχείρηση. Αρχικά, το ΔΣ αγνόησε την επιστολή και ψήφισε θετικά στο αίτημα της εταιρείας.
Τότε όμως, λειτούργησε η παρακαταθήκη των προγόνων μας αγωνιστών εργατών της Μήλου (όχι για πρώτη φορά!) και αμέσως το σύνολο των τοπικών φορέων υπέγραψε ψηφίσματα διαμαρτυρίας που τα έστειλε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο. Τότε και ο Δήμος πήρε πίσω την αρχική του απόφαση και συντάχθηκε με την κοινωνία.
Αφού ψάξαμε, μάθαμε τί γίνεται στον κόσμο (αλλά και στην “αδελφή” κοινωνία αυτών των ηρώων της ΒΑ Χαλκιδικής) καλέσαμε ειδικούς, καταλάβαμε καλά τί εστί εξόρυξη χρυσού και ενωμένοι σαν μια γροθιά, αποφασισμένοι για όλα, είπαμε “Ε ΟΧΙ! φτάνει. Ως εδώ!”.
Αυτό δεν το περίμεναν…! Είχαν μαζί τους τους πάντες. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, για παράδειγμα, Υπουργός ανάπτυξης τότε που τους αδειοδότησε, μας φερόταν σαν σε μύγες.
Δεν πέρασαν οι εκφοβισμοί των εργαζομένων, δεν πέρασαν οι απόπειρες προσεταιρισμού μας, δεν πέρασε η επιμονή τους στο παιδαριώδες ψέμα “απλώς ερευνούμε, δεν έχουμε κατά νου την εξόρυξη”.
Κάθε Σάββατο, όλοι οι φορείς του νησιού, μέσω των εκπροσώπων τους, συναντιόταν στο Εργατικό Κέντρο Μήλου για να συζητήσουν τα νέα της εβδομάδας και να αποφασίσουν τα επόμενα βήματά τους. Η συλλογικότητα, η συνεργασία και η αλληλεγγύη στα καλύτερά τους! Πάντως, δύο γεγονότα μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2000 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την  αίσια έκβαση της υπόθεσης υπέρ της Μήλου:
Πρώτο, μέσα στον Φεβρουάριο στις εγκαταστάσεις χρυσωρυχείου στη Ρουμανία προκλήθηκε ρήγμα σε λίμνη δηλητηριωδών αποβλήτων (κυάνιο) που χύθηκαν αρχικά σε παραπόταμο του Δούναβη (τον Tisza) και μετά στο μεγάλο ευρωπαϊκό ποτάμι. Οι εικόνες ακαριαίας οικολογικής καταστροφής (όπως χιλιάδες νεκρά ψάρια) “τσιμεντάρανε” την απόφαση να πούμε όχι στους χρυσοθήρες με κάθε κόστος.

Νεκρά ψάρια στην περιοχή Baya Mare

Δεύτερο, μετά τα γεγονότα στη Ρουμανία αλλά και τις κάθε είδους προσπάθειες παραγόντων και παραγοντίσκων να μας αποπροσανατολίσουν, αποφασίσαμε να αναλάβουμε άμεση δράση: αυτό που λένε “να μιλήσει ο λαός”. Οργανώθηκε μια δημόσια παμηλιακή συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ώστε να καταγραφεί η ομόφωνη στάση και η ομοθυμία μας. Τη δυσκόλεψαν κι αυτή όσο μπορούσαν, όμως το ποτάμι δε γύριζε πλέον πίσω…
Τον Απρίλιο του 2000, ο Καρόδρομος πλημμύρισε! Χίλιοι πεντακόσιοι πολίτες, σε μια συγκέντρωση γεμάτη παλμό και αυτοπεποίθηση έθεσαν τέλος σε κάθε αμφισβήτηση της βούλησης και των προθέσεών μας: Μέσα σε ελάχιστες μέρες, ο Ευάγγελος Βενιζέλος πήρε πίσω όλες τις μέχρι τότε “νόμιμες” άδειες που ήταν “Εθνικού συμφέροντος”…
“γιατί η τοπική κοινωνία δηλώνει αντίθετη και η δραστηριότητα πιθανόν να επιφέρει σοβαρές βλάβες στο φυσικό περιβάλλον”.

Η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις...Τα μάζεψαν και φύγανε “βράδυ”. Αφήσανε όμως καταρημαγμένα τα βουνά από τους δρόμους και τις γεωτρήσεις τους, δηλώνοντας χυδαία ότι δεν κάνουν αποκατάσταση επειδή η κυβέρνηση δεν τήρησε τις υποσχέσεις της.
Παρεμπιπτόντως, να πούμε ότι η περιοχή έρευνας γινόταν μέσα σε περιοχή Natura 2000 για την οποία εξελισσόταν παράλληλα ένα άλλο… σίριαλ:
Όμως την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, καθώς και τον τρόπο που η Βαρυτίνη κατάφερε, παρά την ήττα της (αλλά με τη… δικιά μας … συνδρομή, να βρίσκεται σήμερα σε απολύτως πλεονεκτική σχέση, θα το αφηγηθούμε στην επόμενη ανάρτηση.
Σύντομα λοιπόν, το δεύτερο κεφάλαιο της “μαύρης τρύπας” το τελείως άγνωστο και απολύτως παρεξηγημένο:
Β. Η Οχιά…

2 απαντήσεις στο Ο Χρυσός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.